Dziękuję za docenienie mojej czujności językowej, chciałabym jednak zauważyć, że zauważenie denata w kontekście negocjacji czy przesłuchań nie wymaga wyjątkowych umiejętności; wystarczy znajomość znaczenia słów w języku, w którym artykuł jest napisany oraz odrobina chęci, by nie przechodzić nad takimi błędami do porządku dziennego. Bowiem, cytując klasyka, ważne jest, aby język giętki wypowiedział wszystko, co pomyśli głowa.

Podejrzewam, że artykuł nie będzie ani nauczką dla policjantów negocjatorów: ci bowiem prawdopodobnie wiedzieli już wcześniej, że denat nie przyzna się do winy, ani też nie zwiększy poczucia wartości czytelników posługujących się językiem polskim, gdyż dla nich wyłapanie takiego błędu nie będzie niczym trudnym.

Zadziwia mnie jedno: jak to możliwe, że 17 000 osób nie zwróciło uwagi na ten błąd? Może po prostu zabrakło im uważności, może nie przeczytali tekstu ze zrozumieniem, może jest im obojętne, czy użyją słowa denat czy klient… Może, ich zdaniem, tych słów można używać zamiennie? Hipotezy można by mnożyć. Gdyby zastosować do interpretacji tego faktu zasadę dowodu społecznej słuszności, zyskujemy informację, że 17 000 czytelników przeszło nad znaczeniem artykułu obojętnie, a także potwierdzenie wyników badań wskazujących, iż ogromny procent (70!) dorosłych Polaków jest wtórnymi funkcjonalnymi analfabetami.

ps. Nie tylko ja zauważyłam ten błąd. Podobny, acz nie tak rozbudowany, komentarz znalazł się pod kopią artykułu na portalu artelis.pl:

Ania (gość) wtorek, 29 czerwiec 2010 - 14:54
Wszystko fajnie, tylko że denata przesłuchać się już nie da

http://artelis.pl/artykuly/9259/technika-negocjacyjna-dobry-i-zly-policjant
22 sierpień, 2010 22:43

W efekcie tego błędu zamiast artykułu rzetelnego otrzymujemy artykuł komiczny, co oczywiście również ma swą wartość, o ile rozbawianie czytelników jest intencją autora.

Z poważaniem - Ela Grabarczyk-Ponimasz
Pozwolę sobie wykorzystać zrzut ekranu w moim blogu, bowiem moją intencją bywa rozbawianie czytelników